Tom in Azië

Thailand is vree wijs, ondanks dat ik zojuist bijna werd neergebliksemd op weg naar een koffiebar. Een greep uit de voorbije twee weken: een duikbrevet gehaald, hondjes geaaid, mijn haar laten knippen in een kapper die ook functioneert als ‘coffeeshop’, vrienden begroet – en uitgezwaaid en nog zoveel meer. Ook probeer ik nog steeds tevergeefs een tolerantie op te bouwen voor pikant eten en heb ik nog geen minuut stilgezeten. En nu sta ik op het punt om te vertrekken naar Khao Sok, een nationaal park pal in het midden van Zuid-Thailand. Maar alleen reizen is soms ook echt alleen reizen. En dat is bijzonder onwennig.

Ik word bijvoorbeeld elke dag wakker rond 9 á 10 uur, voor de Belgen is dat dan 3 á 4 uur ’s nachts. Mijn ochtenden zijn dus erg stil. Ik denk dan veel aan België en wat er allemaal gebeurt in – en rond Gent. Ik voel me dan ook wat eenzaam.

Het is meestal pas wanneer ik uit mijn hostel stap en de eerste Thai heb begroet dat ik mij beter voel. Als er dan nog eens een hond komt snuffelen omdat mijn voeten waarschijnlijk uren in de wind ruiken, is mijn dag helemaal begonnen! Enfin, menselijk (en dierlijk) contact zijn eigenlijk het leukste onderdeel van mijn reis. Precies zoals in België, daar draai ik ook door als ik al lang niemand heb kunnen lastigvallen met mijn gezaag en gereutel.

En hoewel ik enorm uitkijk naar wat er nog allemaal op mijn pad zal komen, zal ik ook met een brede glimlach thuiskomen. Want door die eenzamere momenten in Zuidoost-Azië besef ik wat ik allemaal wel niet heb in België.

Ik ben daar vree dankbaar voor.