Tom in Azië

Hoewel het bijzonder interessant en spannend is om continu van hot naar her te reizen, is op één plek blijven soms nog meer charme. Dat geeft ook wat meer tijd om een blog neer te pennen – leuk hé?

Beginnen bij het begin. Nu de teller op één maand staat heb ik al heus wat kunnen reflecteren over vanalles en nog wat. Een groot deel van die tijd heb ik trouwens niet alleen doorgebracht: vrienden kwamen over de vloer en gingen alweer even vlug terug richting België, en hostelmensen verdwijnen nog voordat je deftig hun naam kan uitspreken. Dat kan soms wel een serieuze whiplash geven qua eenzaamheid, continu salut zeggen.

Ik vind dan kalmte in nestelen. Mijn eigen stek en routine vinden in de stad, alsof ik hier zou wonen. Ik zeg bijvoorbeeld elke ochtend ‘pss pss‘ tegen een stokoude hond langs de weg naar mijn hostel (en wordt al twee weken straal genegeerd). Daarna ga ik naar een Thais restaurantje omdat ik weer veel te laat ben opgestaan en het ontbijt moet overslaan. En dan, als ik mijn zoveelste variatie op een rijstgerecht achter de kiezen heb, ga ik bijna altijd naar de fitness. Of niet, want ik rij ook gewoon graag een bepaalde richting uit zonder te weten hoe of wat. Tenslotte probeer ik nog met mijn liefje of mijn vrienden thuis te bellen. De rest van mijn dag is meestal een mysterie.

Enfin, het is hoe dan ook leuk om routine te hebben aan de andere kant van de wereld. Ik noem dat nestelen, want ik probeer het hier een beetje als een thuis te doen voelen. En dat begint ook aardig te lukken.

Allee een tijdelijke thuis, hé. Geen zorgen!

Byebye!